miércoles, septiembre 03, 2008

Me siento como…





Como un mono, por que son listos, pero no mucho.
Como un mono, porqué no tienen vergüenza, y a estas alturas todos sabemos que yo tampoco.
Como un mono, por qué cuando me enfado… (Ya sabes).

Bueno, después de desvariar un poco, segundo día de septiembre superado. Vaya mesecito se avecina niños, van a venir los días uno, tras otro (como todos los meses) pero este mes es mejor.

Un saludo especial para Sidhe. Por ser su cumple.

lunes, septiembre 01, 2008

Con olor a frambuesa




Se ha acabado agosto por fin, y esta mañana siento una horrible carga sobre mis hombros.

Anoche era el último día de agosto, y las primeras horas de septiembre y olía a frambuesa.

Hoy noto todo el nervio del verano pisoteando mi estomago. Pero las cosas aún pueden salir bien, porque no, todo tiene solución… ¿verdad?

Mi chica está enfermita, pero se va a poner bien. Y vamos a cotillear y a salir a pasear. Y me voy a poner tremenda de salir a pasear mañana, tarde y noche.

miércoles, agosto 20, 2008

El truco de la abuela





A veces probamos los remedios de la abuela, y nos sorprende que funcionen, anteanoche no pude dormir por la tos. Y esta he dormido muy bien, con un truquillo, de la abuela, que no era la abuela, era Lauri Love.

El caso es que para poder respirar mejor por la noche, cuando tienes algún problema respiratorio, tos, mocos, y todas esas cosas que no te dejan dormir tienes que coger una cebolla y partirla por la mitad, de forma que al dejarla en la mesita de noche, te llegue el olorcillo ese que hace llorar. Resulta que las cebollas son un antiséptico natural y te ayudaran a descongestionar durante el sueño. (Olé, olé, olé, un punto para la cebolla)

Para hacer más emocionante la mañana, Albertito, mi compi del curro, se ha hecho un corte en el antebrazo derecho con un cristal, el chico ha tenido el detalle de hacérselo en forma de corazón, porque aquí tenemos estilo (no, no he hecho ninguna foto) así que hemos ido al centro de salud a que se lo curasen. Se ha llevado dos puntos. (Gana a la cebolla por uno)

Y bueno, creo que me tomo libre hasta el lunes, para disfrutar del veranito.

martes, agosto 19, 2008

Acabando agosto



Aprovechando que tengo un ratito, para contar algunas de las cosas que han ido pasando estos días.

Me he perdido una maravillosa cita con las chicas más lindas, pero 3 horas de viaje son muchas horas… Sintiéndolo mucho.

Vino Happy a pasar unos días con su novia, y de paso saludar a la familia, es un chico tan lindo. A parte siempre tiene maravillosas anécdotas para amenizar la velada.

Sigo con mis planes para tratar de dominar el mundo aprobar el curso y muchas cosas más. Entre ellas un viaje o dos, que la vida es para vivirla. Escribiéndole largas, y un tanto absurdas, cartas a mis amores, porque lo retro es tan deseable, te sientes mucho mejor recibiendo una carta, que cuando te llega un mensajillo al móvil, y eso que me encantan los mensajes.

Por lo demás, no he visto más hombres desnudos cuando salgo a pasear con Tierra, pero si que veo a los mismos cuatro hombres rusos en calzones/ bañador constantemente. Y mi pequeño Puck ha vuelto a casa, a pasar unos días menos estresantes, porque en la tienda tienen, por suerte, hay mucho curro.

miércoles, agosto 13, 2008

La vida no deja de sorprenderme





Veo a unas niñas paseando y mirando al balcón, al balcón de los rusos, claro. Es divertido observar lo obvio. Lo que ya no fue tan divertido fue tenerlos allí hasta tarde de cachondeo.

Y soy testigo de conversaciones en mi opinión, sí, me permito opinar, porque involuntariamente he participado de las charlas matutinas de dos empleadas. Bueno, antes de nada, es algo inapropiado hablar de asuntos personales mientras atiendes al público. Y más si hablas de lo que le haces, o más concretamente, de lo que no le haces a tu novio.

Y con todo esto, mi vida sigue con las mismas divagaciones normales. Pero con estas pequeñas situaciones que la hacen más divertida.

Hombres desnudos vistos en lugares públicos: 2.

jueves, agosto 07, 2008

Conmocionada




Ayer fue un día con cosas de perros, para empezar aquí en fiestas, las fiestas patronales, hay costumbre de desfilar con unos trabucos cargados de pólvora, y disparar con ellos al aire para crear ambiente, o algo así.

Que tiene que ver esto con mi perro, púes a ella la verdad es que lo de los petardos, y demás sonidos fuertes y repentinos, no le hacen demasiada gracia, la desconciertan y le dan bastante miedo. Este desfile pasa justo al lado de casa, lo que hace que cada poco suene un trabucazo junto con otro, y otro, esto supongo que la agobia sobre manera, así que tenía a un perro andando en círculos en el salón. Cojeando de una de las patas de atrás y con dificultades para respirar… ¿ansiedad?

Bueno, el día acababa de empezar, por la tarde pudo jugar un poco con su amiga Linda, un American Stanford terrier, lo que debe ser divertido. También vimos a Trotsky, un husky. Despúes fuimos a ver a Lauri Love.

Dejamos a Tierra en la puerta, porque no puede entrar al local, y nos íbamos a ir en seguida, no tardaríamos más de quince minutos, y Lauri salió un momento porque creía que llamaban a la puerta, pero nadie oyó nada. Y menos mal que creyó oír algo, porque se encontró con que una familia extranjera se llevaba a Tierra. Que disgusto, si no llega a salir, se llevan a Tierruna a saber dónde.

En fin, no ha pasado nada. Pero ya no voy a dejar a la perra atada en cualquier poste, ni cinco minutos.

miércoles, agosto 06, 2008

Empieza agosto



Ha empezado agosto, con un calor infernal, y unos maravillosos días de vacaciones. Sí, no ir a trabajar siempre se agradece. Y todos sabemos que no trabajo precisamente picando piedra.

Bueno he adoptado un método innovador para recordar lo que tengo que hacer, lo apunto en una de esas notitas autoadhesivas amarillas y lo pego a la vista, vale, quizá no tan innovador.

Así que tengo varias cositas que contar, como que fui al jardín de los sentidos a merendar con Juanito, y se estaba de lujo. Es un sitio realmente agradable dónde pasar la tarde. Repetiremos.

Hice más cosas con Juanito, es el chico de la película, y la película se rueda una tarde en la playa. Le hacen un reportaje de fotos a Tierruna, porque es súper payasa, y da risa verla tratando de nadar sin mojarse. La verdad es que la gente le aplaude cuando por fin coge su pelota del agua. Y para añadir escenas surrealistas, es que la película es de serie B, un tipo se pone a bailar en la ventana, mirando hacía la playa… y apostaría a que iba desnudo, pero está aún por confirmar. Ahora, ya cuando volvíamos a la zona de asfalto, nos cruzamos con un hombrecillo, calvo y en tanga, porque la gente no tiene que tener complejos.

También he descubierto que hay unas flores, muy bonitas, que me dan mucha alergia, pero son tan bonitas, que si propones en casa ellas o yo, la respuesta no está a mi favor.

Y ahora vivo frente a los vigilantes de la playa, bueno, en realidad desde hace tiempo mis vecinos de balcón, están en otro edificio, son rusos, o del Este, aún no les he pedido los papeles, son socorristas. Por eso están tan morenitos, y fibrosos.

Por lo demás, esperando carta de Sada. Y ayudando a Juyu a hacer los deberes. Tenéis algún plan mejor… seguro que sí.

Besitos.

miércoles, julio 23, 2008

Estuve sola



Anoche fui a buscarte, y te espere, te espere un rato a solas, pero no llegaste, no estabas conmigo. Habría sido tan lindo, estar allí. El sitio era realmente esplendido, lleno de paz. Ese silencio que no tienes en la ciudad, que sólo se disfruta en lugares solitarios.

Tengo otra cita, es un plan a largo plazo, en realidad, tengo dos, una es en octubre, y la siguiente es para compartir un hábitat. No es bonito, y todo lo he decidido sin ti.

Aún hay gente dispuesta a hacer cosas conmigo, y cosas por mi.

lunes, julio 21, 2008

Declarado



La verdad es que he tenido varias cosillas interesantes este fin de semana, más que interesantes, son graciosas, para que al menos, las pocas personitas que me leéis hagáis unas risas conmigo.

El viernes hubo un concierto, me acompañaron Juyu, el zombi, y Tierruna, y justo cuando acababan, me dijeron que no podía tener allí a Tierra, al aire libre, no lo acabo de entender, pero me fui sin rechistar. Era un grupito de jazz bastante majo. No conozco el nombre del grupo, una pena, pero eran bastante amenos.

Sábado, llegamos al maravilloso y esperado sábado, púes memorable, memorable, una llamada absurda, y poco más, soy un ser en estado de hibernación veraniega.

El domingo sí que hubo una proposición de un futuro juntos, sería tan bonito, que alguien piense en compartir algo contigo a pesar de tantas cosas. Y esa gente a la que crees que tratas bien y no te lo agradece, ni te da un gesto que te haga sentir igualmente apreciado… son las espinas de las flores, pero no era yo la flor.

jueves, julio 17, 2008

Mi futuro



[…escribo porque si no mi cabeza estalla
y si hago fotos de mis sueños las imprimo en buen papel
nostálgico de mi futuro, pienso tanto en el
y quiero que sepas que a pesar de mí dolor
dios sigue siendo mi ídolo…] Robándoles sus palabras, para hacerlas mías, para expresarme.

A ver, el tema de la resonancia, después de que vean claramente que es lo que hay, rotura, fisura, ligamentos dañados, o lo que sea que tenga, tendrán que hacer un diagnostico (tal como me dijo un traumatólogo, ellos diagnosticaran) y a partir de ahí se toma la decisión de que tratamiento se sigue, porque lo de si te duele no lo hagas es más que una ley natural.

Por el momento, a parte de ideas que flotan por mi mente, ¿flotan las ideas? Pululan las ideas, puedo decir que están pululando en una densa indecisión… ñeh, la cosa no está nada clara.

lunes, julio 14, 2008

El sr vestido de azul



Entonces llegue allí, me dijeron, pasa a la derecha, y luego llama a la puerta de la derecha que te atenderán.

Entre en una habitación grande y un señor vestido de azul me dijo, quítate toda la ropa y déjate sólo las braguitas.

Si te portas mal te dejaremos aquí metida toda la tarde.

Y después de eso, te meten en esa especie de tubo, con zumbidos incorporados, pero de tipos variados para que no te aburras. Que retumban a pesar de tener tapones en los oídos.

Y así fue como viví mi primera resonancia magnética.

También tuvimos noche de singstar y cena finlandesa,Marco es el mejor singstar. Y comida japonesa con Víctor y familia. En general un buen fin de semana.

miércoles, julio 09, 2008

En el oscuro rincón a la izquierda



En un rincón tranquilo y oscuro de la izquierda, para conseguir estar solita y escuchar algo de buena música, pero la búsqueda de la soledad atrae a las masas, y aún intentándolo no lo consigues.

Eso el Lunes, que hubo un pequeño concierto de jazz.

A parte de otras muchas cosas para agitar mi rutina, pero la rutina es mala… o quizá sólo es deseable cuando no la tienes.

He pasado un fin de semana en blanco, meditando sobre el mármol, es decir, con el estomago bailando samba.

Y para mis chicas viajeras, acordaros un poquito de mi lo justo para que sepa que estáis bien

martes, julio 01, 2008

Letur 2008








Una muestra de mi viajecito a Letur. Motos y paisajes.

martes, junio 24, 2008

Queimada





Conxuro
Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasnos e dianhos, espritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas, feitizos das mencinheiras.
Pobres canhotas furadas, fogar dos vermes e alimanhas.
Lume das Santas Companhas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Oubeo do can, pregon da morte, foucinho do satiro e pe do coello.
Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello.
Averno de Satan e Belcebu, lume dos cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernales cus, muxido da mar embravescida.
Barriga inutil da muller solteira, falar dos gatos que andan a xaneira, guedella porra da cabra mal parida.
Con este fol levantarei as chamas deste lume que asemella ao do inferno, e fuxiran as bruxas acabalo das sas escobas, indose bañar na praia das areas gordas.
¡Oide, oide! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no agoardente, quedando asi purificadas.
E cando este brebaxe baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa ialma e de todo embruxamento.
Forzas do ar, terra, mar e lume, a vos fago esta chamada: si e verdade que tendes mais poder que a humana xente, eiqui e agora, facede cos espritos dos amigos que estan fora, participen con nos desta queimada.

Si niños, anoche hubo queimada, cumple del papá de Felipe, y después su santo. Y nos regalo una queimadita, para que nos sintiesemos agusto de celebrar la noche de San Juan. Y una coca, para picar algo.

No tengo fotos de la queimada, pero pondremos alguna de la de alguien para dar ambiente.

Felipe estará en España una semana, y habrá que ir saliendo.

jueves, junio 19, 2008

Dildred ciclope by Aidu




Muchas, muchas gracias, por hacerme uno también a mi. Eres todo amor, lo que es esperanzador, existe el amor después de la muerte.

Y ya que ha salido el tema de la muerte, escatológico, Tierra poto la bolsa anoche. Es asquerosito, pero es saludable.

miércoles, junio 18, 2008

Varias cosillas



Ya podemos empezar una nueva cuenta atrás.

Estos días he hecho cositas, a ver, el sábado me fui de acompañante, a Gandia, para que Lauri Love hiciese un examen, y la verdad es que lo pase muy bien, tome el solecillo, hice fotos, y todas esas cosas, y me invito a comer a un sitio muy, muy chulo.

Luego quede con Juanito, que es muy divertido, y salieron muchas frases con las que reírnos, pero muchas. Además que me contó como hizo de extra y le pringaron toda la cara de aceite… que bonito el mundo de la interpretación.

Y para completar el día quede también con Mónica, que me llevo a un aniversario, 14 aniversario de la nave iguana, y me regalaron una camiseta.

Además he ido a caminar, Tierra se comió una bolsa llena de “sorpresa”, Manu se ha comprado una moto y alguna cosilla más…

He encontrados dos cosas pequeñas: el piercing negro, y Juyu encontró el pendiente calaverita.

viernes, junio 13, 2008

He pisado la playa.




Ayer por la tarde quede con Juyu, porque hacía solecito, para bajar a la playa, cogimos los trastos y por lo menos pensaba jugar una partida de cartas o algo, bajamos una escalera, llegamos a la arena, extendí la toalla, y sonó el móvil, que es un invento mágico que nos permite estar comunicados con nuestro entorno.

Y era algo urgente, subí de nuevo la escalera, no estamos en forma, porque teníamos las tres la lengua fuera. Llevamos a un pequeño Bruno, un perrito, a que le dieran unos puntos, es un perro majísimo, se porto como un campeón, no dijo ni media. Y el dueño tampoco se lo tomo a la tremenda. Fueron ocho puntos de sutura.

Y posteriormente, no hice mucho más, bueno, esta el detalle de que no conseguía que el coche de Mónica fuese marcha atrás, con lo que el cochecito de Laura, la veterinaria, corría peligro, y que lo revolucionaba demasiado, pero es falta de costumbre. Y me sentía enorme.

miércoles, junio 11, 2008



Todas y nadie



Nadie piensa como yo, vale, es aceptable, de hecho, cabe esperar que no todos tengamos las mismas ideas y opiniones, la diversidad conforma el mundo.

La verdad, es que en la sociedad vemos grupos, que deben de “pensar” de una forma bastante similar, o que sencillamente han dejado de dar sus opiniones como individuo para formar parte del grupo, algo que se hace demasiado a menudo.

De pequeño porque todos lo hacen, y de mayor porque no sabes hacer otra cosa.

Ayer vi un documental de la 2, sólo vi parte, y debía de ser interesante, salían mujeres del Islam, que amaban su religión, es bonito ver a gente que está concienciada con su forma de vida. Ellas tenían sus ideas claras, y hubo comentarios bastante mordaces, e incluso alguno bastante simpático, una de las muchachas era bastante divertida, y tenía una mirada muy expresiva. Frases como “de todo Madrid, un 10% es musulmán, de ese 10% un 5% se lo toma en serio, y de ese 5% de todo Madrid, uno es de tu barrio”

En definitiva son mujeres normales, con las mismas inquietudes que otra mujer, cierto, eso me hizo reír.

Todas tenemos que entender que no nos comprendan.

lunes, junio 09, 2008

Lluvia, gatos negros, zombis...



Un fin de semana con lluvia, gatos negros, zombis, y música interpretada por niños.

Con un resfriado acechando detrás de cada esquina, sí, casi le escuchas decir maliciosamente, ven cariño, ven, que te estoy esperando.

Me leí un libro, “El corsé invisible”, Elliete Abécassis y Caroline Bongrand. Y después de leerlo, te sientes más fuerte, os lo recomiendo a todas. Habrá muchos párrafos en los que veréis reflejadas a madres, hermanas, y amigas, y sonreiréis divertidas. Y es probable que aprendáis algo.

He encargado un libro, con el que no aprenderé nada, o quizá sí. Pero me reiré mucho.

El gatito negro, se asustó, y luego estuve pensando si habrá podido resguardarse de la lluvia. Bueno si puedo me acercaré, por quedarme más tranquila.

Los zombis, engordan a pesar de estar muertos, es eso posible… Aidu, tú que entiendes de estás cosas.